We wszystkich innych dziedzinach sztuki (nie tylko sportu) rywalizacja odbywa się w wąskich kategoriach gatunków i podgatunków. W plastyce wrzucono wszystko do jednego worka, porównuje się miniatury w wielkim formatem, wydruki z oryginałami, rzeźbę z instalacją, malarstwo olejne z video.
Ten stan rzeczy nie służy nikomu, a może służy: transakcjom takim jak opisane tutaj 160 tysięcy po raz pierwszy… Ktoś da więcej?
Widzowie mają mętlik w głowie i albo się odwracają od sztuki, albo „kupują” podpisy i komentarze np. jak te z MOCAKU >> Podpisy pod obrazkami w MOCAK-u
Nikt nie ma żadnych odniesień, dzieło przegrywa w konkursie nie dlatego, że jest słabe, ale dlatego, że choć konkurs malarski nagradza się video, albo coś innego.

Ps. nie startowałam w konkursie i nie widziałam wystawy, piszę tak w ogóle. Problem dotyczy większości konkursów. „Prawdziwe malarstwo” – takie, które wymaga wrażliwości i otwartości widza, a nie eseju, jest passe. Publiczność szuka podpórek, znajduje bełkot nadpisany wylansowanym nazwiskiem, i reaguje jak na afrodyzjak. Smutne czasy (dla malarzy